De meester van de traditie

Chris de Korte (1938 – 2024) was een van de grootste judaleraren die Nederland ooit heeft gekend. Hij was de oprichter van het beroemde De Korte Sportinstituut in Hoogvliet. Chris was een man van de oude stempel: stoïcijns, gedisciplineerd en met een onwaarschijnlijke kennis van de Japanse judocultuur.

De Japanse connectie

In 1965 reisde Chris als jonge man met de Trans-Siberische spoorlijn naar Japan om daar een jaar lang te trainen in de dojo’s van Kyoto. Hij kwam terug met kennis waar in Europa nog niemand van had gehoord.

• Ne-waza Specialist: Chris was een absolute meester in het grondgevecht. Zijn pupillen (zoals Mark Huizinga) stonden erom bekend dat ze op de grond vrijwel onverslaanbaar waren.
• Kata-expert: Naast het wedstrijd-judo was Chris een autoriteit op het gebied van Kata (traditionele stijlvormen). Voor hem was judo niet alleen een sport, maar een levenswijze en een kunstvorm.

De “medaillestroom” uit Hoogvliet

Chris de Korte presteerde iets unieks: hij leverde medaillewinnaars af op maar liefst 8 achtereenvolgende Olympische Spelen. Enkele van zijn bekendste pupillen zijn:

• Mark Huizinga: Olympisch goud in Sydney (2000). Huizinga verklaarde vaak dat hij zijn onverwoestbare grondwerk aan Chris te danken had.
• Angelique Seriese: Olympisch goud (1988) en wereldkampioen.
• Edith Bosch, Theo Meijer, Elisabeth Willeboordse en Anicka van Emden: Allemaal haalden zij Olympische en internationale successen onder zijn leiding.

Zijn filosofie: “Verstand is onze handicap”

Chris had een unieke kijk op coaching. Hij geloofde dat een judoka niet moest nadenken tijdens de strijd, maar moest handelen op gevoel. Zijn beroemde uitspraak was: “Verstand is onze grootste handicap, ons traagste element.” Hij trainde zijn leerlingen zo hard dat technieken een automatisme werden, een tweede natuur.

De Rivaliteit met Cor

Zoals je al las bij de tekst over Cor van der Geest, leefden de twee grootmeesters jarenlang op voet van oorlog. Het was een botsing tussen twee stijlen: de Haarlemse school (Cor) tegenover de Rotterdamse school (Chris). Dat ze uiteindelijk de strijdbijl begroeven en samen bondscoach werden, wordt nog steeds gezien als een van de mooiste momenten voor de eenheid van het Nederlandse judo.

Wist je dat? Chris tot vlak voor zijn overlijden in 2024 (op 86-jarige leeftijd!) nog dagelijks op de mat stond. Hij ademde judo en gaf zijn kennis door aan generatie na generatie.